باور ندارم این شب بی ستاره را

                                            ایـن مـــاه حلـقه بــه دوش آواره را

تا آیینه در خود شکست ز ناباوری

                                            بـــاور نمی کنـد نقشــی دوباره را

تا در هجوم تگرگ است و برف این زمین

                                          امیـد گلی نیست باغبان بیـچاره را

دردا که خنجر دوست دوباره می زند

                                        این قلب به خون نشسته صد پاره را

می آید و می رسد یک زمان بهار

                                       بایـد گذاشت این شـب بی ستـاره را


پ ن:

        "ستاره های سربی فانوسک های خاموش...! "

٢٤ بهمن ۱۳۸٩ - محمود ...... نظرات ()

مرا پابند خود کرده این

ح

    ل

          ق

                ه

                      های اشک!

بیا و باز کن این زنجیر را...


پ ن:

       " باران صبح ندارد صفای اشک... "