من از نسل ریگم همه تشنگی

تو از فصل بــاران پـــر از تازگـــی

                                     دلم با تو خندید دلم با تو پر شد

                                     پر از شور عشق و پر از زندگــی

نشان از چه داری گل اندام من

که لبــریـزم از حـس پروانگــــی                                 

                                      نگاهـــم کن و بازگـــردان مـــرا

                                      به آن لحظه خـوب دلدادگــــی

بتاب ماه روشن به این شب زده

خلاصم کن از این غـم و تـیرگـی

                                   نشانـی بده از خودت خوب من

                                   رهایـــم کــن از بـــند آوارگـــــی

تو را از خــدا خواستم همیشه

بیـا و بمــان ای همـه زندگـــی